Πτήση και Διάστημα: «Γιατί πρέπει άμεσα να εκσυγχρονιστούν τα F-16 της ΠΑ;»

Από το https://www.ptisidiastima.com

Εδώ και αρκετό καιρό, το πρόγραμμα της αναβάθμισης των μαχητικών F-16 είναι στην πρώτη γραμμή της αμυντικής επικαιρότητας. Είναι ίσως το μόνο πρόγραμμα της πολεμικής αεροπορίας τα τελευταία χρόνια, το οποίο έχει τύχει τόσο ισχυρής υποστήριξης από τους επιτελείς της. Απλά δεν έχει τύχει τόσο υψηλής «δημοσιότητας», όσο ίσως το ανύπαρκτο πρόγραμμα της προμήθειας των F-35, που το θυμηθήκαμε όταν τα -ξανά- παρήγγειλε μαχητικά 5ης γενιάς η Τουρκία. Το πρόγραμμα της αναβάθμισης των F-16 δεν είναι απλά πρώτης προτεραιότητας, είναι καθοριστικής σημασίας για την διατήρηση μιας στοιχειώδους ισορροπίας πάνω από το Αιγαίο και την ικανότητα της ΠΑ να ανταπεξέλθει σε ένα σύγχρονο και απαιτητικό πεδίο της μάχης. Ας προσπαθήσουμε να βάλουμε όμως τα πράγματα με μια σειρά…

Τα μαχητικά F-16 ήταν αλλά και συνεχίζουν να είναι ο κορμός της πολεμικής αεροπορίας. Αυτή τη στιγμή στις τάξεις της υπηρετούν 155. Τα πλέον σύγχρονα είναι αυτά τα οποία αγοράστηκαν το 2005 επί κυβερνήσεως Κωσταντίνου Καραμανλή (F-16C Block52+ Adv), τα οποία φέρουν ραντάρ τύπου APG-68v9 και σύστημα ζεύξης δεδομένων τύπου Link 16 (ήταν και η τελευταία αγορά F-16). Πρέπει δε να τονίσουμε πως τα  F-16  της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας είναι πλέον στο επίπεδο των ελληνικών Blk52+ Adv, στο σύνολό τους με Link 16.

Φυσικά δεν ήταν λίγες οι φορές που υπήρξε αντίλογος από διάφορους «αρμόδιους» ή «εντελώς αναρμόδιους» στην Ελλάδα. Θα λέγαμε ότι είναι λογικό, καθώς ο εκσυγχρονισμός των F-16 είναι το μόνο πρόγραμμα που θα τρέξει σχεδόν «υποχρεωτικά», καθώς όπως είπαμε είναι «μονόδρομος». Έτσι κάποιοι θυμήθηκαν τα F-15, και τις τρομερές ικανότητές του στον πεδίο της μάχης. Φυσικά κανείς δεν τους είπε πως με τα χρήματα του εκσυγχρονισμού αγοράζουμε 12-14 καινούργια F-15 ή πως διαθέσιμα μεταχειρισμένα F-15 δεν υπάρχουν στις ΗΠΑ ούτε για δείγμα (και τα οποία ΑΝ τα παίρναμε, θα απαιτούσαν ΚΑΙ δομικό εκσυγχρονισμό, εκτός της εγκατάστασης νέου ραντάρ AESA).

Υπήρχαν και οι τελείως γραφικοί που δεν θέλουν κανέναν εξοπλισμό, «αρκετά φονικά» όπλα έχουμε, οπότε μπορούμε να βασιζόμαστε για την άμυνά μας στην καλοσύνη των γειτόνων μας, αλλά στο ΝΑΤΟ («που δολοφονεί λαούς» ενίοτε) και τους Αμερικανούς.

Κάποιοι άλλοι επανέφεραν το τελείως ανύπαρκτο (ανυπόστατο στα όρια της «αερολογίας») θέμα των ρωσικών υπερμαχητικών Su-35S. Προφανώς με την παράλληλη αντικατάσταση των F-4E από Su-34 (από την στιγμή που κάποιοι άρχισαν την πλάκα, ας την συνεχίσουμε εμείς)…

Ενώ άλλοι πρότειναν την χρήση των κονδυλίων στην αγορά ΝΜΑ (Rafale, Gripen, F-35 κοκ), χωρίς να καταλαβαίνουν πως με αυτό τον τρόπο ζητούν πολεμική αεροπορία 20-30 κύριων μαχητικών… Αν θέλουμε υψηλούς αριθμούς ικανών μαχητικών που θα μπορούν να εκτελέσουν τις αποστολές της ΠΑ στις δεκαετίες που θα έρθουν, χρειαζόμαστε τον εκσυγχρονισμό των F-16. Και τον χρειαζόμαστε ΤΩΡΑ.

Καθώς πολύ συζήτηση έχει γίνει τον τελευταίο καιρό για το Link 16 και την δικτύωση των μαχητικών, ειδικά από την ιστοσελίδα μας, θα πούμε ότι επιτρέπει την μεταφορά τακτικής εικόνας από έναν χρήστη σε έναν άλλο, χωρίς ανάγκη για «φωνητική περιγραφή». Έτσι, ένα F-16 μπορεί να μοιράζεται την εικόνα που έχει στο ραντάρ του με ένα άλλο F-16, με μια φρεγάτα του ΠΝ, μια πυροβολαρχία MM40 Exocet, ενώ θα μπορεί αντίστροφα να «βλέπει» τι συμβαίνει γύρω του από ένα EMB-145 AEW. Σκεφτείτε την περίπτωση να πλησιάζει νησί του Αιγαίου ή τις μικρασιατικές ακτές με το ραντάρ εκτός λειτουργίας, ή χωρίς δυνατότητα απεικόνισης της τακτικής κατάστασης (λόγω του πολύ χαμηλού ύψους πτήσης), αλλά ο πιλότος να συνεχίζει να έχει πλήρη τακτική εικόνα του τι συμβαίνει στην περιοχή που τον ενδιαφέρει, ή και όλο το Αιγαίο. Είναι η ουσιώδης διαφορά του «ξέρω τι θα αντιμετωπίσω» με το «πλέω στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα».

Τα ελληνικά οπλικά συστήματα που μπορούν να διασυνδεθούν στο Link 16 είναι τα F-16 (μετά τον εκσυγχρονισμό τους), τα EMB-145 AEW Erieye, τα Patriot, ενώ θα μπορούσαμε να προσθέσουμε κι άλλα όπως τις φρεγάτες του ΠΝ (όταν κι αν εκσυγχρονιστούν), τις πυροβολαρχίες αντιπλοϊκών πυραύλων κοκ. Τονίζουμε αρκετές φορες το θέμα EMB-145,γιατί θεωρείται ένα σύστημα με πολύ καλές δυνατότητες, ειδικά στο εντοπισμό «δύσκολων» στόχων (ειδικά στις τελευταίες εκδόσεις του).

Το βασικότερο «συστατικό» του μελλούμενου εκσυγχρονισμού των F-16, είναι το ραντάρ τύπου AESA AN/APG-83 Scalable Agile Beam Radar (SABR). To τελευταίο μοιράζεται την τεχνολογία του ραντάρ του F-35, κι έχει ήδη επιλεγεί από την Κορέα και την Ταϊβάν (η είδηση εδώ) για την τοποθέτησή του στα F-16 των χωρών αυτών. Επίσης πρόσφατα και η USAF το επέλεξε για τα F-16 της ANG και της AFR (η είδηση εδώ).

Η εισαγωγή σε υπηρεσία ενός ραντάρ AESA σε μαχητικό αεροσκάφος στο Αιγαίο θα φέρει μια σημαντική «τροποποίηση» στην αεροπορική ισορροπία της περιοχής. Φυσικά και η τουρκική αεροπορία θα έχει «κάποιον» αριθμό F-35A με ικανότατο ραντάρ AESA AN/APG-81, αλλά ο κύριος όγκος των τουρκικών μαχητικών, τα 250+ F-16 θα είναι στο APG-68v9.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι αύριο οι Τούρκοι δεν θα εγκαταστήσουν AESA και στα δικά τους μαχητικά (και μάλιστα σχετικά εύκολα), αλλά εκτίμησή μας είναι πως δεν θα το κάνουν. Θα προτιμήσουν ίσως να το κάνουν στο απώτερο μέλλον, προς το τέλος της επόμενης δεκαετίας, όταν η ASELSAN θα έχει πλέον στην γκάμα της ένα ικανό AESA GaN, αλλά αυτό είναι ακόμη σε -πρώιμη- ανάπτυξη (η είδηση εδώ).

Τα ελληνικά F-16, όταν εκσυχρονιστούν, δεν θα έχουν να ζηλέψουν τίποτα από άλλα μαχητικά 4,5 γενιάς. Θα χρειαστούν σίγουρα ένα νεότερο και ικανότερο σύστημα αυτοπροστασίας, αλλά αυτό μπορεί να προέλθει και από αναβάθμιση του ήδη υπάρχοντος, που άλλωστε ικανοποιεί την ΠΑ. Τα όπλα τους δεν θα διαφέρουν σημαντικά από αυτά που έχουν στο οπλοστάσιό τους σήμερα, πράγμα που σημαίνει αξιοποίηση όλων των -αιματηρών- επενδύσεων που έχουν γίνει μέχρι σήμερα στις αγορές οπλισμού.

Οι περισσότεροι θα αναρωτιούνται αν μπορούν τα εκσυγχρονισμένα F-16 (F-16V) να αντιμετωπίσουν τα F-35A της τουρκικής αεροπορίας. Η απάντηση είναι απλή, το F-35A είναι ένα αεροσκάφος 5ης γενιάς, το F-16V είναι 4,5ης. Το πρώτο μπορεί να προσεγγίζει αθόρυβα, με κορυφαίους αισθητήρες και συστήματα fusion των πληροφοριών, ο πιλότος του πολύ «άνετα» και ξεκούραστα να πλήττει τον αντίπαλο. Αλλά όπως έχουμε ξαναπεί το σύγχρονο πεδίο της μάχης δεν είναι μια απλή αερομαχία, ενός εναντίον ενός, που κερδίζει ο καλύτερος. Δεν είναι πλέον Spitfire vs Me-109, F-86 vs MiG-15, F-4C vs MiG-21F. Είναι ένα ολοκληρωμένο σύστημα αεράμυνας εναντίον ενός άλλου.

Τα σημερινά F-16 έχουν μικρες πιθανότητες επιβίωσης απέναντι σε ένα αντίπαλο που ανάμεσα στα άλλα υπερσύγχρονα οπλικά του συστήματα διαθέτει και F-35A, αυτό είναι ξεκάθαρο. Τα F-16V, με ένα πολύ ισχυρό και ικανό ραντάρ AESA, με Link 16 που θα λαμβάνει τακτική εικόνα από το ικανότατο ΕΜΒ-145 AEW Erieye (που με την σειρά του μπορεί επίσης να εκσυγχρονιστεί), με νέα όπλα (θα τα δούμε στην συνέχεια), και νέα συστήματα (κι αυτά αμέσως μετά θα τα δούμε) έχει πλέον αρκετές πιθανότητες να εντοπίσει αλλά και να πλήξει ένα μαχητικό stealth, ενώ θα έχει σημαντικά υπέρτερες ικανότητες απέναντι σε «άλλα» μαχητικά 4ης και 4,5ης γενιάς.

H Boeing έχει άποψη επί του συγκεκριμένου θέματος (το έχουμε αναλύσει εκτενώς εδώ). Τα μαχητικά 4,5ης γενιάς μπορούν να επιβιώσουν στην μάχη αν ισχύουν 3 (+ 1) κανόνες. Ισχυρό ραντάρ, ικανό σύστημα αυτοπροστασίας, και IRST (υπάρχει κι ένας τέταρτος, αλλά θα το συζητήσουμε στο τέλος). Το F-16V δεν έχει IRST, τα μόνα F-16 με ενσωματωμένο IRST είναι τα Block 60 των ΗΑΕ. Εκεί όμως έρχεται η ίδια η Lockheed Martin να δώσει την λύση «στο πρόβλημα που έχει δημιουργήσει η ίδια» στην ΠΑ με την δημιουργία του F-35.

Η λύση λέγεται Legion Pod, και ουσιαστικά περιέχει το αισθητήρα IRST21 των F/A-18E/F του αμερικανικού ναυτικού. Το τελευταίο είναι ένα υψηλής τεχνολογίας IRST με εκτεταμένες δυνατότητες αέρος-αέρος. Το σύστημα δεν έχει ακόμη υιοθετηθεί από κάποια αεροπορία, αλλά η λύση έχει πιστοποιηθεί στο F-16.

To παραπάνω βίντεο δείχνει τοποθετημένο το Legion Pod στην θέση του ατρακτιδίου σκόπευσης του LANTIRN. H τοποθέτηση του IRST σε πυλώνα, αν και αεροδυναμικά σαν λύση δεν είναι το βέλτιστη, εντούτοις είναι οικονομικά αποδεκτή, καθώς θα αγοραστούν όσα PODs απαιτούνται για τα αεροσκάφη αεράμυνας, ενώ τα αεροσκάφη με αποστολή κρούσης θα αξιοποιούν τα συστήματα στόχευσης του LANTIRN (ή ευελπιστούμε κάποιο άλλο ικανότερο σύστημα). Και το κερασάκι στην τούρτα, τα αεροσκάφη με PODs όπως το Legion, θα μπορούν να μοιράζονται την τακτική κατάσταση και τους στόχους που θα εντοπίζει το Legion μέσω Link 16!

Το άλλο θέμα είναι ο τρόπος με το οποίο το F-16V  θα καταφέρει να πλήξει τον αντίπαλο. Σε μικρές αποστάσεις, ο IRIS-T  είναι εξαιρετικά ικανός, ενώ μπορεί να συνδυαστεί με σκοπευτικό κράνους. Το πρόβλημα είναι περισσότερο σε μεσαίες αποστάσεις, καθώς ο αισθητήρας του AMRAAM θα έχει μεγάλο πρόβλημα (προφανώς) να εγκλωβίσει ένα αεροσκάφος με μειωμένο RCS. Εκεί βέβαια υπάρχει ένα debate καθώς από μικρή απόσταση κανένα αεροσκάφος δεν είναι αόρατο, αλλά μάλλον ο AMRAAM δεν θα είναι το όπλο επιλογής για ένα αεροσκάφος 5ης γενιάς.

Μια λύση είναι το MICA IR, αλλά το όπλο δεν είναι πιστοποιημένο στο F-16. H λύση στο ελληνικό πρόβλημα μπορεί να λέγεται Rafael Stunner. Ο τελευταίος έχει διπλό αισθητήρα, και μπορεί να εγκλωβίσει τον στόχο είτε με προηγμένο ενεργό αισθητήρα, είτε με υπέρυθρο. Ο πύραυλος έχει και σημαντικές αντιβαλλιστικές ικανότητες, ενώ θα μπορούσε να ήταν και υποψήφιος για μια αναβάθμιση των συστημάτων Patriot. Το όπλο είναι ανταγωνιστικό του ούτως ή άλλως πανάκριβου ΑΙΜ-120D (cost controlεδώ).

Τα F-16V  μπορούν να αξιοποιήσουν κι ένα πλήθος άλλων όπλων, που θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμα στο ελληνικό οπλοστάσιο. Το σημαντικότερο από όλα είναι ο JSOW C-1, με αντιπλοϊκές δυνατότητες, που μπορεί να έχει διπλό ρόλο, είτε εναντίον στόχων ξηράς, είτε εναντίον πλοίων (πρόσφατη είδηση εδώ). Ο τελευταίος θα μπορούσε να ήταν η καλύτερη επιλογή για την αντικατάσταση των ΑΜ-39 όταν πλέον τα Mirage 2000EGM /BGM περάσουν στην ιστορία.

Αφήσαμε για το τέλος αυτό που είχαμε πει προηγουμένως, σαν το 4ο κανόνα προκειμένου τα αεροσκάφη 4,5ης γενιάς να είναι ικανά να αντιμετωπίσουν απειλές στο σύγχρονο πεδίο της μάχης. Αν διαβάσατε το άρθρο για την άποψη της Boeing, θα καταλάβατε ότι απαιτείται η συνεργασία με ένα μαχητικό 5ης γενιάς. Στην περίπτωσή μας το F-35, ή κάποιο άλλο μαχητικό που θα προέλθει μέσω κάποιας διαγωνιστικής διαδικασίας (αν και όπως έχουμε ξαναπεί, το F-35 είναι η μόνη επιλογή μαχητικού 5ης γενιάς στην Δύση).

Καθώς όμως το τελευταίο είναι ακόμη μια πολύ μακρινή πιθανότητα, η ΠΑ πρέπει να σχεδιάσει ένα μέλλον βασισμένη στα F-16V, στα Mirage 2000-5 και στα EMB-145 Erieye. Τα πρώτα πρέπει να προικιστούν με νέα ικανότερα όπλα (Stunner, JSOW C-1, Meteor, NSM), τα δεύτερα θα πρέπει να αποκτήσουν Link 16, ενώ τα τρίτα θα πρέπει να υποστούν έναν ελαφρύ εκσυγχρονισμό, ειδικά στην υπολογιστική ισχύ του ραντάρ τους (γιατί η εταιρεία ισχυρίζεται πως η επόμενη έκδοση μετά το Erieye έχει δυνατότητα εντοπισμού stealth στόχων).

Ελπίζουμε πως σε λίγες μέρες, μετά την επιτυχή (;) ολοκλήρωση της αξιολόγησης από την κυβέρνηση, θα ανοίξει ο δρόμος για τον εκσυγχρονισμό. Δεν γνωρίζουμε καμία λεπτομέρεια, ούτε για τον αριθμό των αεροσκαφών, ούτε για το εύρος του εκσυγχρονισμού. Πολύ φοβόμαστε πως κανείς δεν ξέρει, αφού τα οικονομικά μας είναι στην κατάσταση που όλοι ξέρουμε, και προφανώς κανείς δεν μπορεί να κάνει σταθερούς υπολογισμούς. Το μόνο που κάνουμε είναι να ελπίζουμε. Γιατί ο πλέον ανώδυνος αφοπλισμός, είναι η εγκατάλειψη των εξοπλισμών.

AUGUSTA BELL: ΕΛΛΕΙΨΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ

Το εντυπωσιακό – για την ηλικία και τους περιορισμούς μιας παλαιάς πλατφόρμας – προγράμμα αναβάθμισης των ελικοπτέρων AB-212ASW του Ναυτικού της Ισπανίας, είναι μια καλή αφορμή για να δούμε πώς σοβαρά κράτη με την βοήθεια της εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας και των τεχνολογικών εξελίξεων μπορούν να δώσουν μια σημαντική παράταση ζωής σε παλαιά αεροπορικά μέσα ικανοποιώντας παράλληλα τις ιδιαίτερες επιχειρησιακές απαιτήσεις του χρήστη.

Για την ακρίβεια, επτά ελικόπτερα AB-212ASW του  Ισπανικού Πολεμικού Ναυτικού  θα αναβαθμιστούν από τη Sener σε συνεργασία με την Inaer, ύστερα από σχετική απόφαση της γενικής διεύθυνσης εξοπλισμών και υλικού του υπουργείου Άμυνας της Ισπανίας. Το πακέτο αναβάθμισης θα επεκτείνει την επιχειρησιακή ζωή  των επτά ελικοπτέρων AB212 κατά τουλάχιστον 15 χρόνια.

Το επιλεγέν πακέτο εκσυγχρονισμού περιλαμβάνει:

•  Αναβάθμιση των συστημάτων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας , συμπεριλαμβανομένης της αναδιάρθρωσης και αντικατάστασης των καλωδίων.
• Αντικατάσταση του αναλογικού cockpit, προσθήκη glass cockpit συμβατού με σύστημα NVG (διόπτρες νυκτερινής όρασης), ολοκληρωμένο σύστημα αποστολής και εκσυγχρονισμός των συστημάτων επικοινωνιών.
• Ενσωμάτωση εξοπλισμού για την ενίσχυση των δυνατοτήτων αποστολής του, συμπεριλαμβανομένων:
• Ραντάρ επιτήρησης
• Υλεκτροοπτικό σύστημα EO / IR 
• Συστήματα αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας ( σύστημα προειδοποίησης πυραύλων MAWSκαι αμυντικό πυροβόλο τύπου Gatling)
• Προσθήκη θωράκισης στην καμπίνα πληρώματος και επιβατών με τοποθέτηση και ειδικών καθισμάτων με προστασία κατά την πρόσκρουση
• Σύστημα πλοήγησης GPS με κινούμενο χάρτη
• Ανυψωτικό φορτίου.

Η σύγκριση της Ισπανικής επιλογής  με τον ελληνικό στόλο των ελικοπτέρων AB-212 ASW του ΠΝ είναι καταθλιπτική, αν και έχουν σημειωθεί μικρές προσθήκες στον εξοπλισμό των ελικοπτέρων που αφορούν την προσθήκη του πρότυπου τακτικού συστήματος OCTOPUS και την ανάπτυξη ολοκληρωμένου συστήματος  μετάδοσης εικόνας επιφανείας (DATALINK), από προσωπικό του ΠΝ. Αν αναλογιστεί κανείς ότι το πρόγραμμα προσθήκης ηλεκτροοπτικού αισθητήρα  FLIR ΑΝ/ ΑΑQ-22 Star Safire  παρέμεινε στάσιμο, αποδίδοντας ένα μόνο ελικόπτερο, ουσιαστικά τα ελικόπτερα επιχειρούν για πλέον των 38 ετών σε ένα ιδιαίτερα απαιτητικό επιχειρησιακό περιβάλλον με ηλεκτρομηχανικό πιλοτήριο, χωρίς συστήματα αυτοπροστασίας και FLIR και μέριμνα για την αύξηση της βαλλιστικής προστασίας των ελικοπτέρων. 

Φυσικά, το πρόβλημα είναι ευρύτερο και δεν αφορά μόνο τα μέσα του ΠΝ. Έχει να κάνει με τηνΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ απουσία κουλτούρας επικαιροποίσης των επιχειρησιακών δυνατοτήτων των μέσων των ΕΕΔ που έχει ώς μόνιμη επαναλαβανόμενη επωδό την σταδιακή τεχνολογική και επιχειρησιακή απαξίωση στρατιωτικού υλικού. Και όσο γερνά το υλικό τόσο το δίλλημα ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ ή ΑΠΟΣΥΡΣΗ γίνεται όλο και πιο δυσεπίλυτο. Ειδικά όταν εναποθέτεις τις ελπίδες σου για δωρεάν μεταχειρισμένο υλικό που είτε καθυστερεί υπερβολικά για να έρθει είτε είναι τόσο καταπονημένο που καθίσταται προβληματική η χρηματοδότηση της υποστήριξης του ή ενός minimum εκσυγχρονισμού του.

Παραθέτουμε και το σχετικό βίντεο παρουσίασης του πακέτου αναβάθμισης των ελικοπτέρων AB-212ASW του Ισπανικού Ναυτικού:

ΠΗΓΗ

https://www.thinknews.gr/suggested/augusta-bell-ellipsi-koultouras-eksygchronismou/

FOCKE WULF FW 190: ΑΝΤΙΠΑΛΟΝ ΔΕΟΣ ΣΤΟ ΘΡΥΛΙΚΟ SPITFIRE MK. V

Το Focke-Wulf Fw 190 Würger ήταν μονοθέσιο, μονοκινητήριο καταδιωκτικό αεροσκάφος της Γερμανικής πολεμικής αεροπορίας (Luftwaffe). Χρησιμοποιήθηκε εκτενέστατα κατά τον Β΄ΠΠ, όπου πάνω από 20.000 μονάδες κατασκευάστηκαν, εκ των οποίων κάπου 6.000 αεροσκάφη ήταν καταδιωκτικά τα οποία όμως χρησιμοποιήθηκαν και σε αποστολές βομβαρδισμού. Η παραγωγή του ξεκίνησε στα 1941 και κράτησε μέχρι το τέλος των εχθροπραξιών, ενώ κατά τη διάρκειά της, εξελισσόταν σε νέες εκδόσεις. Οι τελευταίες εκδόσεις παρέμειναν εφάμιλλες των συμμαχικών ομολόγων τους, αλλά η Γερμανία δεν ήταν πλέον σε θέση να παραγάγει επαρκείς αριθμούς ώστε να επηρεάσει την έκβαση του πολέμου, διότι πολλές από τις γραμμές παραγωγής είχαν καταστραφεί. 
Το Fw 190 ήταν ιδιαίτερα αγαπητό στους πιλότους του και γρήγορα αποδείχθηκε ο κύριος αντίπαλος του πλέον διαδεδομένου καταδιωκτικού της Βρετανικής RAF, του Supermarine Spitfire Mk. V. Ωστόσο το Fw 190 αξιοποιήθηκε σε ένα ευρύ φάσμα αποστολών, όπως προσβολής επίγειων στόχων, συνοδευτικού βαρέων βομβαρδιστικών αλλά και νυκτερινού καταδιωκτικού. Η παρθενική πτήση του πρώτου πρωτότυπο, Fw 190 V1 πραγματοποιήθηκε την 1η Ιουνίου του 1939.

ΤΟ ΔΙΑΣΗΜΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΚΑΤΑΔΙΩΚΤΙΚΟ SPITFIRE MK. V

Το Φθινόπωρο του 1937, το Γερμανικό Υπουργείο Αεροπορίας (Reichsluftfahrtministerium ή RLM) ζήτησε από διάφορους σχεδιαστές τη δημιουργία ενός νέου μαχητικού, που θα συμπλήρωνε τη δράση του Messerschmitt Bf 109, το οποίο είχε επιλεγεί ως το βασικό καταδιωκτικό της Γερμανίας. Αν και το Bf 109 ήταν την εποχή εκείνη ένα εξαιρετικά προηγμένο αεροσκάφος, το RLM ανησυχούσε για το ενδεχόμενο της μελλοντικής εμφάνισης ανώτερων ξένων τύπων και επιθυμούσε την ανάπτυξη ενός νέου μαχητικού που θα μπορούσε να ανταποκριθεί στις νέες πιθανές προκλήσεις.

Ο Κουρτ Τανκ, αρχισχεδιαστής της Focke-Wulf, ανταποκρίθηκε με έναν αριθμό σχεδίων, τα περισσότερα εκ των οποίων στηρίζονταν υδρόψυκτους εμβολοφόρους κινητήρες με τους κυλίνδρους τοποθετημένους εν σειρά. Ωστόσο, εκείνο που προκάλεσε το ενδιαφέρον του RLM ήταν ένα σχέδιο που «φορούσε» τον αερόψυκτο 14-κύλινδρο αστεροειδή κινητήρα BMW 139.

Την περίοδο εκείνη, η χρήση αστεροειδών κινητήρων ήταν ασυνήθιστη στην Ευρώπη, λόγω της μεγάλης εμπρόσθιας επιφάνειάς τους και της πεποίθησης πως προκαλούσαν τόσο μεγάλη οπισθέλκουσα ώστε δεν θα μπορούσαν να συναγωνιστούν τους σειριακούς κινητήρες. Ο Τανκ δεν ήταν πεπεισμένος γι’ αυτό, αφού είχε παρακολουθήσει την επιτυχή χρήση αστεροειδών κινητήρων από το Αμερικανικό Ναυτικό και σχεδίασε μια ιδιαίτερα αεροδυναμική εγκατάσταση για το νέο κινητήρα της BMW. Αντί να αφήσει την πρόσοψη του κινητήρα ανοικτή, ώστε να επιτρέπει την ελεύθερη ροή κρύου αέρα ανάμεσα στους κυλίνδρους, δημιούργησε ένα πολύ μικρό αεραγωγό μέσα στο κέλυφος του κινητήρα και έναν υπερμεγέθη κώνο έλικα, απ’ όπου εισέρχονταν ο αέρας. Θεωρητικά, η χρήση του ύ κελύφους προκαλούσε και κάποιαν επιπλέον ώθηση για το αεροσκάφος, λόγω της επιτάχυνσης του αέρα που συμπιεζόταν περνώντας μέσα από το κέλυφος. Επιπλέον, θεωρήθηκε πως αφού το Fw 190 θα χρησιμοποιούσε αστεροειδείς κινητήρες, δεν θα επηρέαζε την παραγωγή του Bf 109, διευρύνοντας το ενδιαφέρον του RLM για τη νέα πρόταση της Focke-Wulf.

Άλλη μια επαναστατική πτυχή του νέου σχεδίου ήταν η εκτενής χρήση ηλεκτρικών εξαρτημάτων, αντί των υδραυλικών συστημάτων που χρησιμοποιούνταν από τους περισσότερους αεροναυπηγούς της εποχής. Στα πρώτα δύο πρωτότυπα, το σύστημα προσγείωσης ήταν υδραυλικό. Όμως αρχής γενομένης από το τρίτο πρωτότυπο, οι ανασυρόμενοι τροχοί άρχισαν να λειτουργούν με διακόπτες στο πιλοτήριο, που έλεγχαν ηλεκτρογεννήτριες εγκαταστημένες στις ημιπτέρυγες.

Αντίστοιχα, και τα ηλεκτρικώς χειριζόμενα πτερύγια καμπυλότητας για την προσγείωση (landing flaps) ελέγχονταν από κομβία στο πιλοτήριο, καθώς και η ουραία επιφάνεια μεταβλητής γωνίας πρόσπτωσης (incidence), που χρησιμοποιούνταν για το διορθωτικό χειρισμό του αεροσκάφους. Ο σταθερός οπλισμός επίσης οπλίζονταν και πυροδοτούνταν ηλεκτρικά. Ο Κουρτ Τανκ πίστευε ότι η πράξη θα αποδείκνυε πως τα ηλεκτρικά συστήματα ήταν πιο αξιόπιστα και ανθεκτικά από τα υδραυλικά, καθώς και ευκολότερη η τυχόν επισκευή τους, ενώ η απουσία εύφλεκτων υδραυλικών υγρών και ευπαθών σωληνώσεων, με τάση για διαρροές, θα μείωνε τον κίνδυνο πυρκαγιάς.

ΠΡΩΤΟΤΥΠΑ ΚΑΙ ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ

Το πρώτο πρωτότυπο, το Fw 190 V1, έκανε την παρθενική του πτήση την 1η Ιουνίου 1939, φέροντας αριθμό νηολογίου D-OPZE, και ήταν εφοδιασμένο με έναν 14-κύλινδρο, αστεροειδή κινητήρα BMW 139 των 1.529 hp. Στην πρώτη πτήση διαπιστώθηκε άμεση απόκριση των χειριστηρίων, η καλή ορατότητα και η ανάπτυξη ιδιαίτερα μεγάλης ταχύτητας πλεύσης για τα δεδομένα της εποχής (περίπου 610 km/h). Ο βαθμός διατοιχισμού (roll rate) ήταν 162 μοίρες στα 410 km/h, αλλά το αεροσκάφος παρουσίαζε υψηλή ταχύτητα προσγείωσης, στα 205 km/h. Σύμφωνα με τους πιλότους που δοκίμασαν τα πρώτα πρωτότυπα, οι τροχοί με το ευρύ πέλμα ελαστικού διευκόλυνε την προσγείωση με αποτέλεσμα να το καταστίσει πιο εύχρηστο και ασφαλές από το Bf 109. Το εκπέτασμα των πτερύγων του ήταν 9,5 μέτρα και η συνολική επιφάνεια του 15 m².

Το δεύτερο πρωτότυπο Fw 190 V2 πέταξε στις 31 Οκτωβρίου 1939 και διέθετε εξ αρχής το νέο κώνο έλικα, ενώ έφερε και ως οπλισμό πολυβόλο MG 17 των 7,92 mm και ένα πυροβόλο MG 131 των 13 mm στη βάση κάθε ημιπτέρυγας.

Πριν ακόμα την πρώτη πτήση του Fw 190 V1, η BMW έκανε στατικές δοκιμές ενός μεγαλύτερου, ισχυρότερου αστεροειδούς κινητήρα, με 14 κυλίνδρους σε δύο σειρές κυλίνδρων, με την κωδική ονομασία BMW 801. Αυτός ο αεροκινητήρας εισήγαγε ένα νέο σύστημα ελέγχου της μηχανής, το λεγόμενο Kommandogerät, ουσιαστικά ένα μηχανικό υπολογιστή που μετρούσε τη ροή των καυσίμων, τη λειτουργία των ρυθμιστικών βαλβίδων και τον έλικα σταθερής περιστροφής.

Το Νοέμβριο του 1940 παραγγέλθηκε η σειρά προπαραγωγής Fw 190 A-0. Κατασκευάστηκαν 28 από αυτά τα αεροσκάφη. Καθώς δεν υπήρχε ακόμα έγκριση για το νέο τύπο πτερύγων, που δεν είχαν ολοκληρώσει τις δοκιμές τους, τα πρώτα εννέα Fw 190 A-0 κατασκευάστηκαν με τις μικρές πτέρυγες. Όλα διέθεταν οπλισμό από δύο πολυβόλα MG 17 των 7,92 mm στην άτρακτο και άλλα δύο στις ημιπτέρυγες. Η είσοδο του στις γραμμές παραγωγής ξεκίνησε τοι 1941 και συνεχίσθηκε έως και την ήττα της Γερμανίας. Μεταπολεμικά πολλά από τα αεροσκάφη χρησιμοποιήθηκαν για μικρό χρονικό διάστημα από διάφορες αεροπορίες, όπως το εικονιζόμενο που υπητέρηστε στις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις.  

ΠΗΓΗ

https://www.thinknews.gr/suggested/focke-wulf-fw-190-antipalon-deos-sto-thryliko-spitfire-mk-v/

AΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: ΟΛΕΣ ΟΙ ΤΡΕΧΟΥΣΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΩΝ ΝΗ90

Τον παρόν χρονικό διάστημα ολοκληρώνεται η παράδοση του πρώτου από τα τέσσερα Ε/Π Ειδικών επιχειρήσεων που προβλέπονται στην σχετική προμήθεια και ακολουθεί εντός του Ιουνίου η παράδοση μιας επιπρόσθετης συλλογής Ειδικών Αποστολών συνάμα με το 13ο ελικόπτερο. Ήδη έχουν ολοκληρωθεί οι πτήσεις αποδοχής για το δωδέκατο ελικόπτερο. Στο ελικόπτερο δεν υπήρξε η παραμικρή τεχνική ατέλεια. Επιπλέον, στις 21 Ιουνίου αναμένεται να καταφτάσει και το 13ο ελικόπτερο ενώ τον Οκτώβριο του 2017 έρχεται και το 14ο. Οι παραδόσεις των προαναφερθέντων ελικοπτέρων ρυθμίζονται με την 5η τροποποίηση της σύμβασης. 

Αξίζει να επισημάνουμε μερικά από τα χαρακτηριστικά αυτής της διαμόρφωσης προκειμένου ο αναγνώστης αφενός μεν να καταλάβει τις δυνατότητες του και κυρίως πόσα από τα ατυχήματα των τελευταίων ετών θα μπορούσαν να αποφευχθούν εάν όλα τα Ε/Π μας ήταν εφοδιασμένα με σχετικά συστήματα. 

Το Ε/Π ΝΗ90 σε διαμόρφωση Ειδικών Αποστολών (SOH)είναι ένα Μεταφορικό Ε/Π (ΤΤΗ), το οποίο όμως φέρει εγκατεστημένα ένα αριθμό ειδικών συσκευών. Για ευνόητους λόγους αναφέρουμε ενδεικτικά μόνο κάποια από αυτά:

1. Σύνθετο σύστημα νυχτερινής όρασης και πτήσης που αποτελείται από FLIR και ενσωματωμένες Διόπτρες Νυχτερινής Όρασης-Πτήσης (Night vision goggles) τελευταίας γενιάς
2. Ραντάρ καιρού
3. Ολοκληρωμένο σύστημα προειδοποίησης (οπτικό και ηχητικό) προσέγγισης εμποδίων , προκειμένου να αποφευχθεί πρόσκρουση
4. Under Water Location Beacon για τον άμεσο εντοπισμό του Ε/Π σε περίπτωση πτώσης του Ε/Π στην θάλασσα
5. Personal Locator System για τον άμεσο εντοπισμό τόσο του Ε/Π όσο και του πληρώματος σε περίπτωση ατυχήματος
6. Βαρούλκο Διασώσεως
7. Θωράκιση

Δυστυχώς, δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για ολοκληρωμένη σουίτα αυτοπροστασίας και ηλεκτρονικού πολέμου. Πρέπει να σημειώσουμε ότι η Ελληνική πλευρά κατά την διάρκεια της διαπραγμάτευσης της σχετικής σύμβασης είχε την πρόνοια να περιλάβει τις εξής προβλέψεις:

1. και τα είκοσι ελικόπτερα της σύμβασης να έχουν όλη την απαραίτητη υποδομή εγκατάστασης όλων των προαναφερθέντων συστημάτων καθώς και την συλλογή Υγειονομικού.
2. Το σύνολο των ειδικών συσκευών που μετατρέπουν ένα Μεταφορικό Ε/Π σε Ε/Π Ειδικών αποστολών να αφαιρείται και να εγκαθίσταται σε ελάχιστο χρόνο.

Οι προβλέψεις αυτές δίνουν την δυνατότητα στην Αεροπορία Στρατού να έχει ανά πάσα στιγμή 4 Ε/Π Ειδικών Αποστολών και 4 Ε/Π σε διαμόρφωση MEDEVAC. Αυτές οι προϋποθέσεις ισχύουν μόνον όταν το ΥΠΕΘΑ και η ΓΔΑΕΕ ασχοληθούν σοβαρά με την υποστήριξη των υπόψη Ε/Π και την υπογραφή Σύμβασης Εν συνεχεία Υποστήριξης. Μία αδήριτη ανάγκη που δεν αφορά μόνο τα υπόψη Ε/Π αλλά όλα τα Ε/Π των Ενόπλων δυνάμεων, η διαθεσιμότητα των ΝΗ-90 σύμφωνα με τις δηλώσεις του πλέον αρμοδίου, του ΥΕΘΑ, κατά την συζήτηση του προϋπολογισμού τον Δεκ 2016 ήταν η πλέον χαμηλότερη σε σχέση με όλα τα άλλα οπλικά συστήματα.

Εντός του καλοκαιριού αναμένεται να ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ κατασκευάστριας εταιρίας και ελληνικής πλευράς αναφορικά με την 6η τροποποίηση της σύμβασης ώστε να ρυθμιστεί το χρονοδιάγραμμα παραδόσεων των υπολοίπων 6 ελικόπτερων με γνώμονα την αρχική σύμβαση και η αποπληρωμή του υπόλοιποιου ποσού ύψους 120 εκατομμυρίων ευρώ. Από τα υπόλοιπα 6 ελικόπτερα, τα 3 βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο κατασκευής ενώ τα τελευταία 3 δεν έχουν κατασκευαστεί. Ένα από τα σενάρια που εξετάζονται είναι αντί της παραλαβής 20 ελικοπτέρων να παραληφθούν τα 17 και τα χρήματα για υπόλοιπα 3 να μετατραπούν σε FOS. Οι παραδόσεις των ελικοπτέρων αναμένεται να έχουν ολοκληρωθεί το 2019. 

ΠΗΓΗ

https://www.thinknews.gr/defence/apoklistiko-oles-trechouses-exelixis-sto-thema-ton-elikopteron-ni90/

Αποκλειστικό: Προοπτική πώλησης των Κυπριακών επιθετικών ελικοπτέρων Mi-35PM

Γράφτηκε από τον/την gnikitas

Σε έντονο επίπεδο διεξάγονται διαβουλεύσεις μεταξύ Κυπριακής και Ρωσικής πλευράς αναφορικά με την πιθανή προοπτική πώλησης των επιθετικών ελικοπτέρων Mi-35PM.

Η προβληματική τεχνική υποστήριξη των ελικοπτέρων Mi-35PM της 450ης Μοίρας Ελικοπτέρων που εδρεύει στη στρατιωτική βάση της Πάφου και κατ' επέκταση οι χαμηλές διαθεσιμότητες αυτών αποτελούν πονοκέφαλο για το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς και το Κυπριακό Υπουργείο Άμυνας κατ' επέκταση. Μολονότι, τα Κυπριακά ελικόπτερα διαθέτουν πολύ καλές επιδόσεις μεταφοράς οπλικού φορτίου συμβάλλοντας καθοριστικά στον αντιαρματικό αγώνα της Εθνικής Φρουράς η κυπριακή πολιτική και στρατιωτική ηγεσία εξετάσει τη προοπτική πώλησης αυτών και την αντικατάσταση με νέου τύπου. Κύρια αιτία είναι η ελλιπής τεχνική υποστήριξη. Η Ρωσική πλευρά έχει αποδειχθεί προβληματική στην τεχνική υποστήριξη πολλών συστημάτων τόσο σε ελληνικό όσο και κυπριακό επίπεδο. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των ελληνικών αερόστρωμνων ZUBR με οριακές διαθεσιμότητες, των αντιαεροπορικών συστημάτων S-300 PMU1 κοκ. Η Ρωσική πλευρά και ειδικότερα η κατασκευάστρια εταιρεία επιδεικνύει χαρακτηριστικές χρονικές καθυστερήσεις στη συντήρηση των Mi-35PM.

Στις αρχές του 2014 έλαβε χώρα η πολυπόθητη σύμβαση τεχνικής υποστήριξης των ελικοπτέρων Mi-35PM. Τον Ιανουάριο του 2014 η επιτροπή Άμυνας του Κυπριακού κοινοβουλίου υπέγραψε τις σχετικές επιστολές προς το Υπουργείο Οικονομικών και το Υπουργείο Άμυνας προκειμένου να αποδεσμευτούν τα €28 εκατ. και να ξεκινήσει άμεσα η διαδικασία συντήρησης των 11 ελικοπτέρων. Σημειώνεται, ότι η Εθνική Φρουρά είχε προμηθευτεί 12 επιθετικά ελικόπτερα Mi-35PM πλην όμως, στις 5 Ιουλίου του 2006 κατέπεσε ένα. Τα τελευταία δεδομένα σχετίζονται με την προοπτική πώλησης των ελικοπτέρων σε κάποια χώρα με την οποία η Ρωσία διατηρεί στενές διπλωματικές και αμυντικές σχέσεις. Χρήστες του συγκεκριμένου τύπου ελικοπτέρου είναι η Ρωσία, η Βενεζουέλα, η Βραζιλία και το Αζερμπαϊτσάν. Δυνητικά και άλλες χώρες θα ήταν πρόθυμες να αγοράσουν τα Κυπριακά Mi-35PM όμως η Ρωσία είναι αυτή που διατηρεί το δικαίωμα της έγκρισης πώλησης των ελικοπτέρων προς τον νέο χρήστη.

Το τελευταίο χρονικό διάστημα έπεσε στο τραπέζι η πρόταση τα ελικόπτερα να δοθούν στη Συρία ένα κράτος με το οποίο η Ρωσία διατηρεί ειδική σχέση, η δε στήριξη της στον Άσσαντ είναι δεδομένη. Οι επιχειρήσεις κατά του Ισλαμικού κράτους από τον Συριακό στρατό θα είχαν έναν καλό "σύμμαχο" και υποστηρικτή τα Mi-35PM. Μέχρι στιγμής δεν έχει ληφθεί κάποια απόφαση. Εξετάζονται σενάρια και επιλογές. Σε κάθε περίπτωση η θέση του ΓΕΕΦ είναι πως η Εθνική Φρουρά έχει κατεπείγουσα ανάγκη για επιθετικά ελικόπτερα. Οπότε ως σενάριο εξετάζεται η πώληση των Ρωσικών Mi-35PM και η προμήθεια αντίστοιχου αριθμού ευρωπαϊκών επιθετικών ελικοπτέρων. Ως κυρίαρχη επιλογή προκύπτει να είναι το Tiger.

Μέχρι στιγμής από τα 11 ελικόπτερα έχουν ολοκληρωθεί οι προβλεπόμενες εργασίες συντήρησης για τα 4. Χαρακτηριστικό γνώρισμα των 4 που συντηρήθηκαν στη Ρωσία από την κατασκευάστρια εταιρεία είναι η νέου τύπου παραλλαγή. Μόνιμες χρονοτριβές καθυστερούν και τα υπόλοιπα με τις παραλαβές των υπολοίπων να καθυστερούν δραματικά και τα χρονοδιαγράμματα παράδοσης διαρκώς να τροποποιούνται. Πάντως, μια ακόμα επιχειρησιακή ικανότητα των ελικοπτέρων είναι η μεταφορά οκταμελούς ομάδας και κατά συνέπεια η διένεργεια ειδικών επιχειρήσεων. 

Λέτε ο Πάνος Καμμένος που ήθελε να πουλήσει τα ελληνικά ΝΗ90 να κόλλησε την ασθένεια και στο Κυπριακό Υπουργείο Άμυνας;

ΠΗΓΗ

http://defencenews.gr/amina/5582-apokleistiko-prooptiki-polisis-ton-kypriakon-epithetikon-elikopteron-mi-35pm

Θέμα ύψιστης προτεραιότητας η τεχνική υποστήριξη του στόλου των Mirage

Είναι γεγονός ότι για την αντιμετώπιση της κύριας απειλής στο ΑΙΓΑΙΟ ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο αποτελεί η ικανότητά μας σε επιχειρήσεις Τακτικής Αεροπορικής Υποστήριξης Ναυτικών Επιχειρήσεων (ΤΑΥΝΕ/TASMO) ρόλος με τον οποίο είναι επιφορτισμένη η 332ΜΠΚ των Mirage 2000 EGM της ΠΑ τα οποία έχουν την δυνατότητα εξαπόλυσης του βλήματος ΑΜ-39 Exocet.

Επιπρόσθετα η 331ΜΠΚ των Mirage 2000-5 MkII, με το ICMS MK-II, τα σύγχρονα βλήματα MICA EM/IR και την μοναδική για την περιοχή δυνατότητα να εξαπολύουν τα στρατηγικού χαρακτήρα βλήματα SCALP-EG, αποτελεί μία από τις κύριες αποτρεπτικές δυνάμεις που διαθέτουμε σήμερα. Δυστυχώς όμως η κατάσταση στη 114 Πτέρυγα Μάχης είναι άκρως ανησυχητική.

Ειδικότερα η σημερινή διαθεσιμότητα των M 2000EGM/BGM είναι σε ιδιαίτερα κρίσιμο επίπεδο λόγω έλλειψης ανταλλακτικών και εν γένει υποστήριξης που οφείλεται κυρίως στην μη ύπαρξη ενεργούς σύμβασης Εν Συνεχεία Υποστήριξης (Follow On Support). Το πρόβλημα είναι πλέον οξύτατο λαμβάνοντας υπόψη ότι τα A-7E/TA-7C έχουν ήδη αποσυρθεί, ενώ και τα F-4E AUP PI2000 αντιμετωπίζουν ήδη σοβαρά προβλήματα υποστήριξης. Τα τελευταία 7 συνεχόμενα χρόνια ο στόλος των Mirage των οποίων οι ικανότητες προσδίδουν καθοριστικό πλεονέκτημα στη Π.Α βρίσκεται σε συνεχή απαξίωση ένεκα προβλημάτων τεχνικής υποστήριξης. Η υπογραφή μίας σύμβασης Follow On Support πρέπει να αποτελεί κυρίαρχη προτεραιότητα για τον εθνικό αμυντικό σχεδιασμό.

Όμως εκτός από τα αεροσκάφη τα οποία χρήζουν άμεσα τεχνικής στήριξης η κατάσταση δεν είναι και η καλύτερη στον τομέα των όπλων. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε τα βλήματα AM-39 EXOCET των οποίων το όριο ζωής έχει σχεδόν εξαντληθεί. Το αρχικό πρόγραμμα FOS μετά από 2,5 χρόνια κατέληξε άκυρο. Σημαντικό μερίδιο στο πρόβλημα έχει η υπέρμετρη γραφειοκρατία του Νόμου Βενιζέλου. Πρόκειται για τον νόμο 3978 του 2011 ο οποίος αποτελεί τροχοπέδη για οποιοδήποτε εξοπλιστικό πρόγραμμα. Όλη η τεχνική υποστήριξη των οπλικών συστημάτων των Ενόπλων Δυνάμεων παγιδεύτηκε στον συγκεκριμένο Νόμο και στα γραφειοκρατικά γρανάζια της ΓΔΑΕΕ. Η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΘΑ οφείλει να αναλάβει άμεσα νομοθετικές πρωτοβουλίες για την βελτίωση του νόμου 3978 ώστε να ξεμπλοκάρει η υποστήριξη των οπλικών συστημάτων.

Ο στόλος των αεροσκαφών Mirage 2000 και Mirage 2000-5 Mk2 προσδίδει δύο καθοριστικά πλεονεκτήματα στη Π.Α και στις Ένοπλες Δυνάμεις. Στρατηγική και ναυτική κρούση, δυνανατότητες οι οποίες διαδραματίζουν κυρίαρχο ρόλο στην πολιτική αποτροπής απέναντι στον τουρκικό αναθεωρητισμό.  

Επιπροσθέτως και με δεδομένη τη δυσχέρεια για αγορά νέων μαχητικών η Πολεμική Αεροπορία έχει μπροστά της μία μόνο λύση, τον εκσυγχρονισμό των Mirage 2000EGM/BGM. Με τον εκσυγχρονισμό αυτό η ΠΑ θα μπορούσε να δημιουργήσει μία συμπαγή δύναμη μαχητικών με την ίδια διαμόρφωση, τα οποία μαζί με τα 25 Mirage 2000-5 MkII να σχηματίζουν μία υπολογίσιμη δύναμη εκσυγχρονισμένων μαχητικών εξειδικευμένα σε αποστολές αναχαίτισης και ναυτικής κρούσης με τους πυραύλους ΑΜ-39 Exocet και σε κόστος συγκρίσιμο με αυτό της αναβάθμισης των αφων F-16, λαμβάνοντας υπόψη και στοιχεία από αντίστοιχα προγράμματα άλλων χρηστών MIRAGE (π.χ. της Γαλλικής Αεροπορίας, της Ινδικής Αεροπορίας, των Μαροκινών Mirage). Σε διαφορετική περίπτωση ελλοχεύει ο κίνδυνος της απαξίωσης αγορών δισεκατομμυρίων και κυρίως η απώλεια μιας ισχυρής επιχειρησιακής δυνατότητας.

Τα επιτελεία των τριών κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων έχουν υποχρέωση να συνεπικουρήσουν τη ΓΔΑΕΕ ως προς την εξέλιξη διαγωνισμών εν συνεχεία τεχνικής υποστήριξης. Τη δεδομένη χρονική στιγμή από πλευράς ΓΔΑΕΕ συντελείται αναδιατύπωση των ειδικών όρων ώστε να προκηρυχτεί νέος διαγωνισμός που θα καταλήγει σε συμφωνία πλαίσιο (FOS) με στόχο την υπογραφή σύμβασης τεχνικής υποστήριξης του στόλου των Mirage. Θα πρέπει η πρόταση που θα διαμορφωθεί να περιλαμβάνει ανταγωνιστικό κόστος με παράλληλη πρόβλεψη ενσωμάτωσης όρων απορρόφησης κόστους που θα απαιτηθεί για τη ανάπτυξη υποδομών αναβάθμισης των αφων. Ήδη το ΓΕΑ αναθεώρησε τους ειδικούς όρους για να προσαρμοστούν σε μια συμφωνία πλαίσιο. Από την αρχική πρόβλεψη των 144 εκατομμυρίων ευρώ για το FOS οι τελευταίες διαβουλεύσεις κατέληξαν στο τελικό ποσό των 50 εκατομμυρίων ευρώ για τρία χρόνια. Ύστερα απαιτείται εκ νέου καινούργια σύμβαση FOS. Έπειτα από 7 χρόνια παλινωδιών τις επόμενες εβδομάδες αναμένεται να λάβει χώρα νέος γύρος διαπραγματεύσεων.

Η Πολεμική Αεροπορία δεν έχει στη διάθεση της άλλο χρόνο. Τα περιθώρια τελείωσαν. Εφόσον η Π.Α θέλει να διατηρεί ικανότητες στρατηγικού πλήγματος με βλήματα SCALP-EG, υπεροχή στην αναχαίτηση με τα Mirage 2000-5 MK2 με τα βλήματα MICA και δυνατότητα ναυτικής κρούσης με εξειδικευμένα όπλα όπως είναι τα AM-39 EXOCET υποχρεούται άμεσα να συνεχίσει να υποστηρίζει επαρκώς τον στόλο των Mirage. Εάν απαξιωθούν και οι αγορές δισεκατομμυρίων των Mirage 2000 EGM/ BGM και Mirage 2000-5 MK2 όπως έγινε με τα AH-64A Apache, τις φρεγάτες MEKO 200HN, τα ελικόπτερα ΝΗ90 τότε θα μιλάμε για σοβαρή παράλειψη.

 ΠΗΓΗ

http://defencenews.gr/amina/5556-thema-ypsistis-proteraiotitas-i-texniki-ypostiriksi-tou-stolou-ton-mirage

Ένα TA-7C Corsair II τοποθετήθηκε στην είσοδο της 347Μ (φωτ)

 Δούκας Γαϊτατζής

 

 

Ένα TA-7C «φρουρεί» την είσοδο της 347 Μοίρας στην Νέα Αγχίαλο.

Μία ξεχωριστή στιγμή για την ιστορική 347 Μοίρα της Πολεμικής Αεροπορίας σημειώθηκε τη Δευτέρα 8 Μαΐου 2017 στη 111 Πτέρυγα Μάχης της Νέας Αγχιάλου όπου υπηρετεί από την ημέρα που επανασυγκροτήθηκε.

Πρόκειται για την τοποθέτηση πάνω σε ένα ειδικό βάθρο, ενός διθέσιου εκπαιδευτικού TA-7C Corsair II, με αριθμό σειράς s/n “156753”, μπροστά από το Διοικητήριο της Μοίρας, τύπος αεροσκάφους με το οποίο πετούσε η Μοίρα από τα τέλη της δεκαετίας του ’70, όταν και συγκροτήθηκε αρχικώς στην 115 ΠΜ στη Σούδα, μέχρι και την αναστολή της λειτουργίας της επιχειρώντας όλα αυτά τα χρόνια κυρίως από την 110 ΠΜ και την αεροπορική βάση Λαρίσης.

Το συγκεκριμένο αεροσκάφος έχει τη δική του σπάνια ιστορία καθώς αρχικώς κατασκευάστηκε ως μονοθέσιο A-7C για την κάλυψη των επιχειρησιακών αναγκών της Αεροπορίας του Αμερικανικού Ναυτικού και ακολούθως μετακατασκευάστηκε σε διθέσιο εκπαιδευτικό TA-7C Corsair II (s/n “156753”). Στην Ελληνική ΠΑ πετούσε ως την 1η Νοεμβρίου 2014, ημέρα που αποσύρθηκαν επισήμως όλα τα μονοθέσια A-7E και τα διθέσια TA-7C, με τα χρώματα της ιστορικής 336 Μοίρας της 116 ΠΜ του Αράξου.

Τότε και προτού καθηλωθούν ορισμένα Corsairs πέταξαν μέχρι μονάδες της ΠΑ, με τις οποίες συνδέονταν ιστορικώς. Έτσι λοιπόν το «753» πέταξε μέχρι την 111 ΠΜ της Ν.Αγχιάλου και εκεί «αποστρατεύτηκε» οριστικώς.

Τους τελευταίους μήνες, διοικητής στην 111 ΠΜ ανέλαβε ο Σμήναρχος (Ι) Δημοσθένης Γρηγοριάδης, ο οποίος ως νεαρός Αντισμήναρχος (Ι) διατέλεσε Διοικητής της 347 Μοίρας, πετώντας με τα σημερινά της αεροσκάφη F-16C/D Block.50!

Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν και με την έγκριση της ηγεσίας αποφασίστηκε με σχέδια των μηχανικών της Μονάδος να δημιουργηθεί ένα τριγωνικού τύπου βάθρο, προκειμένου εκεί πάνω να εναποθέσει γερανός της Μονάδος το αεροσκάφος, προκειμένου με αυτόν τον αεροπορικό τρόπο να υποδέχεται τον κόσμο στη Μοίρα με τα χρώματα της οποίας πετούσε για δεκαετίες.
Τη Δευτέρα λοιπόν η επιχείρηση αυτή ολοκληρώθηκε επιτυχώς και από τη διαδικασία αυτή παραθέτουμε τις πρώτες φωτογραφίες!

Λεωνίδας Σ. Μπλαβέρης

Πηγή: parapolitika.gr

http://www.proelasi.org/2017/05/09/%CE%AD%CE%BD%CE%B1-ta-7c-corsair-ii-%CF%84%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%84%CE%AE%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%AF%CF%83%CE%BF%CE%B4%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-347%CE%BC/